بحث ایمنی هوش مصنوعی همواره در مرکز توجه پژوهشگران و سیاست‌گذاران قرار داشته است. اما اخیراً کارشناسان بر این نکته تأکید می‌کنند که برای رسیدن به نتایج مؤثر، باید به جای تلاش برای حل تمام مشکلات به‌صورت کلی، بر زیرمجموعه‌های خاص و قابل‌دسترس تمرکز کرد.
این رویکرد نه تنها امکان ارزیابی دقیق‌تر ریسک‌ها را فراهم می‌آورد، بلکه به تیم‌های تحقیقاتی اجازه می‌دهد تا با منابع محدود، پیشرفت‌های ملموسی در حوزه‌های کلیدی ایمنی به دست آورند. بنابراین، رد کردن کل موضوع به‌جای انتخاب زیرمجموعه‌های مناسب، می‌تواند مانع پیشرفت واقعی در این زمینه شود.